W ROLACH GŁÓWNYCH
WIKTORIA
W POZOSTAŁYCH ROLACH
ODCINEK ÓSMY BIAŁY SŁOŃ
Dzień dobry, Wasza Wysokość.
Właśnie usłyszałem,
że rosyjskie eksponaty zostały zatrzymane.
- Zatrzymane? - Przez lód na Bałtyku.
- To była długa zima. - Rzeczywiście.
Albercie, przyjdź na śniadanie.
- Wasza Wysokość. - Pan Cole. Tak wcześnie?
Albercie, musisz jeść.
Rosyjskie statki utknęły na Bałtyku.
Wystawa nie ucierpi z braku sobolich futer i suszonych śledzi.
- Mieli przysłać próbki minerałów - Prawda, panie Cole?
Niech będzie.
Ten okropny pułkownik Sibthorp
żąda, bym pozbyła się „kryształowego szkaradztwa”.
Czy nie widzi, że Albert to wizjoner?
Może jedynie żona potrafi w pełni docenić jego geniusz.
Co masz na myśli?
Twoja wiara w Alberta
musi mu być wielkim pocieszeniem.
Ludzie są tacy niemili.
Monmouth pisze, że Sophie się pogorszyło.
Nie wiedziałam, że jest tak źle. A pani, Emmo?
Nie.
Ostatnio wyglądała bardzo dobrze.
A nawet kwitnąco.
Cierpi na jakiegoś rodzaju zapalenie mózgu.
Wymaga odpoczynku i odosobnienia.
Przykro mi, że przynoszę złe wieści.
To nielogiczne.
Amerykanie przysłali młockarnię napędzaną parą,
a teraz wiceprezydent martwi się, że grad potłucze szklany dach.
Jego nieobecność nie ma znaczenia.
Lud z pewnością nie może się doczekać parowej młockarni.
Adelheid,
przedstawiam ministra spraw zagranicznych, lorda Palmerstona.
To wielki zaszczyt panią poznać,
Wasza Książęca Mość.
Adelheid dopiero zakończyła naukę.
Heidi, pomówmy o twojej sukni na wystawę.
Mam tylko dwie suknie i niestety nie są szykowne.
Trzeba więc się udać do garderobianej.
Feo z pewnością użyczy ci biżuterii.
Rozglądasz się za partią dla Heidi?
Jest bardzo młoda.
Brat księcia Prus, Zygmunt odwiedzi wystawę.
Jeśli spodoba się Heidi, będzie z nich ładna para.
Vicky poślubi następcę tronu,
ale do tego czasu dobrze byłoby mieć sojusznika w Berlinie.
Skoro pan tak mówi.
Jesteś taki troskliwy, Albercie.
Książę spytał króla, czy może poślubić jego córkę,
a ten, ze łzami w oczach, dał im błogosławieństwo.
Od tej pory Aurora i Florizel
żyli długo i szczęśliwie.
Koniec.
A teraz pora do łóżek.
Pora spać.
Dobranoc.
Papa powiedział cioci, że poślubię następcę tronu
i zamieszkam w Berlinie.
Ale ja chcę zostać tutaj.
Teraz tak,
ale pewnego dnia zapragniesz mieć własną rodzinę.
Ale obiecuję,
wyjdziesz za mąż tak jak ja, z miłości.
Czy kuzynka Adelheid też wyjdzie za mąż z miłości?
Tak, na pewno.
Czy papa powie nam dobranoc?
Nie dziś, kochanie.
Do łóżek.
- Dobranoc. - Dobranoc, mamo.
Russel, właśnie dostałem depeszę z Paryża.
Był zamach stanu.
Ludwik Napoleon ogłosił się cesarzem.
Kto by pomyślał,
że po Waterloo będzie kolejny cesarz Bonaparte?
Nie przypomina stryja.
Nie zamierza atakować Wielkiej Brytanii.
Skąd ta ufność?
Będzie zajęty naprawą własnego kraju.
Jest pan bardzo pewny siebie.
To Francuz, ale z nim mogę robić interesy.
- Chcę zobaczyć syna. - Nie wątpię,
jednak widok obłąkanej matki byłby dla niego zbyt dużym ciosem.
Może już czas, bym cię wysłał do szpitala,
gdzie się tobą zajmą.
Nic mi nie jest.
Gdy królowa się dowie, zażąda, abyś mnie uwolnił.
Taki jestem niedbały.
Jej Wysokość przysłała galaretkę z nóżek.
Liczy, że wydobrzejesz do wystawy.
Jaka szkoda, że ją rozczarujesz.
Dzisiejsza „The Times” pisze,
że napływ odwiedzających wystawę z całego świata
będzie skutkował wybuchem nowej plagi,
tak jak dżuma pojawiła się po wyprawach krzyżowych.
Jak szanująca się gazeta może drukować takie brednie?
Raczej nie ma czegoś takiego jak szanująca się gazeta.
Wasza Wysokość.
Wciąż pracujesz.
Jak mogę spać, wiedząc, że nie sprzedaliśmy dość biletów?
Myślałam, że opłaty za wycieczki pokryją różnicę.
Są pomocne, lecz nikt nie kupuje biletów okresowych.
Wygląda na to, że damy z towarzystwa
nie chcą ocierać się ramionami
o łotrów i cudzoziemców.
Ale może zechcą uścisnąć dłoń królowej.
Z pewnością, pani.
Mamy więc wyjście, panie Cole.
Nie chcę cię wykorzystywać do sprzedaży biletów.
A ja nie chcę, by twoje dzieło poniosło klęskę.
I przede wszystkim chcę, żebyś się wyspał.
- Może masz rację. - Tak.
Na pewno.
Dobranoc, panie Cole.
Pani.
- Chodź. - Tak. Dobrze.
To wspaniałe, najdroższy,
ale rano wciąż tu będzie.
W Birmie królowie mają święte słonie.
Są srebrzyste.
Jeśli król daruje słonia poddanemu,
jest to uważane za ogromne szczęście.
Zwierzęta te nie mogą pracować ani zostać sprzedane.
Są jednak tak drogie w utrzymaniu,
że czasem nowy właściciel musi wybrać,
czy nakarmi dzieci, czy słonia.
„The Times” nazwał to dziś białym słoniem.
Boję się, że zbudowałem pomnik własnego szaleństwa.
Bzdura.
Ludzie muszą tylko przywyknąć do tego pomysłu.
- A jeśli nie przywykną? - Jeśli nie,
to wciąż będziesz moim mężem,
ojcem moich dzieci,
moim ukochanym.
Masz dłoń zimną jak lód.
Wasza Książęca Mość,
co pani robi w parku?
Idę obejrzeć dzieło księcia.
Ładna dziewczyna z pani Heidi.
Zbyt ładna, aby wyjść za Niemca.
Może trafić znacznie lepiej.
Ludwik Napoleon ogłosił się cesarzem Francji.
Będzie potrzebował cesarzowej.
Nie rozumiem, czemu człowiek, który tak nie ufa Francuzom,
sugeruje podobny związek.
Rosja chętnie zagarnęłaby Bałkany.
Wystarczy, żeby znalazła wspólny cel z krajem,
który posiada marynarkę i ambicję odzyskać dominację w Europie.
Francja. To byłoby dla nas niefortunne.
Sądzi pan, że Heidi mogłaby temu zapobiec?
Jeśli przypomina matkę, Wielka Brytania byłaby bezpieczna.
Oczywiście.
I jako cesarzowa wszystkich przewyższyłaby rangą.
Nawet królową Anglii.
Dobrego dnia.
Są wieści od księżnej Monmouth?
Mam nadzieję, że zdrowieje.
Książę twierdzi, że jej stan się nie zmienił.
Chcesz, pani, żebym się czegoś dowiedziała?
Tak.
Chyba powinnaś.
Napiszę list do Sophie.
Do rąk własnych.
Dobry pomysł.
Miło, że aprobujesz.
Czyż nie jest cudna? Nie chcę jej zdejmować.
Ciocia Wiktoria jest taka dobra.
Bardzo ją kocham.
Stać ją na cudne prezenty.
Wuj Albert sądzi, że polubię księcia.
Wyobrażam sobie życie w Berlinie.
Wyobraź sobie
życie w Paryżu.
Po raz kolejny Palmerston przekroczył uprawnienia.
Nie miał prawa gratulować Napoleonowi
ogłoszenia się cesarzem.
Nie rozumiem, jak można po prostu okrzyknąć się władcą.
Po naszych staraniach na rzecz dobrych stosunków z Prusami
pogratulował ich największemu wrogowi.
Nie pan jeden potępia jego działanie.
Spodziewam się, że po raz pierwszy minister spraw zagranicznych
nie uzyska poparcia kraju ani Izby Gmin.
Czy to prawda, że rozmawiałaś dziś w parku z lordem Palmerstonem?
Zaczepił mnie.
Nie chciałam być obcesowa w miejscu publicznym.
Naraził na szwank wystawę,
wspierając Ludwika Napoleona.
Prusacy by się wycofali, ale wyjaśniłem, że Palmerston nie mówi w imieniu Korony.
Tylko w swoim własnym.
Niezmiernie się cieszę, że książę Zygmunt jednak się pojawi.
Jesteś taki miły. Pamiętasz o Heidi, choć masz tyle na głowie.
Wiem, jak ważne jest dla ciebie jej szczecie.
Działałem w interesie kraju, pani.
- Którego jest pan jedynym obrońcą? - Oczywiście, że nie,
lecz jego dobro bardzo leży mi na sercu.
Dlatego tu jestem.
Dziękuję.
Czy to prawda, że będzie pani obecna na otwarciu wystawy?
Naturalnie.
-Całe to szkło. Kuszący cel. - Niech pan nie będzie tchórzem.
Od początku był pan przeciwny wystawie.
Brytyjczycy nie lubią przesady. Gdy coś się nazwie wielkim,
natychmiast chcą to pomniejszyć.
Co pan sugeruje?
Nich się pani trzyma z dala.
Niech to będzie projekt księcia, nie korony.
Królowa poleciła przekazać to księżnej osobiście.
Nikt nie ma do niej wstępu. Nawet aby posprzątać.
Czy myśli pani, że księżna jest bardzo chora?
Co to za choroba, jeśli pacjentka musi być zamknięta,
a po jej posiłki schodzą pielęgniarki?
Moja suknia jest różowa, tak samo jak Vicky.
Bertie włoży kilt.
Poddani muszą rozpoznać księcia Walii.
Ludzie mówią wyłącznie o wystawie, pani.
Przepraszam, pani.
Poszłam do domu Monmoutha, jak pani prosiła.
Nie wpuszczono mnie do księżnej.
Sądzę, że została uwięziona w pokoju z powodu niepoczytalności.
Co takiego?
- Sophie nie jest obłąkana. - Nie,
ale zapewne książę się z panią nie zgodzi.
Proszę odszukać księcia Monmouth
i przekazać mu, że pragnę go widzieć.
Natychmiast.
Niech idzie Brodie.
Mam ochotę ukręcić mu ten arystokratyczny łeb.
To łatwe. Jeden szybki ruch!
Nie zbliżaj się do niego! Ma wpływy!
Nieważne, co mi zrobi! Nie ma prawa jej zamykać!
Oddałbym za nią życie, Abigail.
Co w tym dziwnego?
Lokaj nie jest zdolny do szczerego uczucia?
Przystojny młodzieniec
mógłby wykorzystać księżną dla własnej korzyści.
Nie każdy myśli tak jak pan.
Czyli nie jestem zdolny do szczerego uczucia, pani Turner?
Zaskoczony?
Mam nadzieję, że nie zepsułam ci planów.
Jesteś jedynym istotnym planem.
Ale przecież nie cierpisz Londynu.
Królowa zaprosiła mnie na wystawę.
- Opuściłaś Irlandię? - Nie mogłam odmówić.
Zresztą chętnie obejrzę słynny Kryształowy Pałac.
Pałac? Raczej składowisko rupieci z całego świata.
Albo krok ku zjednoczeniu ludzkości.
Wiesz, jak sentymentalne frazesy działają na moje nerwy.
Nie pomyślałeś, że książę może mieć rację?
Nigdy.
Bóg nie bez powodu uczynił Wielka Brytanię wyspą.
- Więc Bóg jest Anglikiem? - Oczywiście.
Jesteś pewny, że Ludwik Napoleon zasłużył na twoje poparcie?
Dlatego przyjechałaś? Nie obchodzi cię polityka.
Nie o politykę się troszczę, Henry.
Skoro panowie są zdeterminowani,
nie zdołam powstrzymać
wotum nieufności wobec ministra spraw zagranicznych
za pogratulowanie tak zwanemu cesarzowi Francji.
Palmerston uczepił się stanowiska
jak rzep psiego ogona
i przetrwał każdy kryzys własnego autorstwa.
Tym razem
musimy się go pozbyć.
Książę Monmouth, pani.
Wasza Wysokość.
Czy to prawda,
że księżna, moja pierwsza dama dworu
została uwięziona w domu z powodu obłąkania?
Biorąc pod uwagę stan księżnej, nie miałem wyboru.
Uważam, że z głową Sophie wszystko jest w porządku.
Lekarze, którzy ją badali nie zgodziliby się z panią.
Czyżby?
Z doświadczenia wiem, że mężczyźni uznają kobiety za szalone,
gdy te robią coś niewygodnego.
Jej zachowanie było więcej niż niewygodne.
Było rozpustne.
Lekarze nazwali je histeryczną nimfomanią.
Jak więc pani widzi, nie miałem wyboru.
To moja żona i z żalem stwierdzam, że jest obłąkana.
Książę,
spodziewam się zobaczyć księżną podczas jutrzejszej wystawy.
Może pan nas zostawić.
Obudź się, mamo.
Papa chyba nie żyje.
Szybciej, mamo.
- Co się dzieje? - Przepraszam, papo.
- Chciałem porozmawiać. - Myślał, że nie żyjesz.
Jak widzicie,
jestem całkiem żywy.
Ledwo. Nie możesz tak funkcjonować.
Myślę, że nie powinnaś mi jutro towarzyszyć.
Nie chcę cię splamić moją porażką.
Bertie, biegnij do łóżka.
Palmerston to samo mi dziś powiedział.
Musiałabym być wyjątkowo uparta,
nawet nieracjonalna,
żeby was obu zignorować.
Oczywiście, że z tobą będę.
Papo, masz zimną dłoń.
Bo się denerwuję.
Nie masz powodów do obaw.
Już pora.
- Dzień dobry, panie Cole. - Wasza Wysokość.
Pogoda jak na królewską uroczystość przystało.
- Mam nadzieję, że bilety wyprzedane. - Owszem.
A park zdają się wypełniać pani sympatycy.
To chyba oczywiste.
Inspektor Dorbiney uważa,
że nie wszyscy w tłumie mają pokojowe zamiary.
Pana zdaniem mogą być kłopoty?
Wasza Wysokość,
gdy tak dużo ludzi jest w jednym miejscu, łatwo o zamieszki.
Co pan proponuje?
Lepiej wjechać od tyłu
w zamkniętym powozie.
A dzieci powinny zostać w bezpiecznym pałacu.
Nie mogę was narażać.
Wierzysz w swoje dzieło, Albercie?
Nawet jeśli ty wątpisz, ja wierzę.
Ruszajmy.
- Królowa wie? - Że jestem czartystką? Tak.
Nie zwykłam udawać kogoś, kim nie jestem.
Abigail, proszę.
Nie zawsze udawałem.
Pani Turner, inspektorze Dorbiney.
Spójrz na tych wszystkich ludzi.
Ubrali się odświętnie na wystawę.
Może przyszli zobaczyć mnie.
Zdrajca!
Ludwik Napoleon?
Uśmiechaj się, najdroższa.
To ósmy cud świata.
Jestem z ciebie taka dumna.
Wasza Wysokość, żyjemy w czasach cudownej przemiany,
zbliżamy się ku jej pięknemu końcowi:
zjednoczeniu ludzkości.
Odległości dzielące poszczególne kraje zanikają
dzięki zdobyczom współczesnej inwencji.
Świat jest coraz mniejszy,
a celem tej wystawy jest zjednoczenie
sztuki i przemysłu ze wszystkich krajów na ziemi.
Dziękuję.
Wiele osób twierdziło, że to niewykonalne.
Nie posiadali oni jednak wizji jednego człowieka:
mojego męża.
A także jego wspólnika, pana Cole'a,
który rozumiał, że narody świata są gotowe
na święto pokoju.
A teraz z największą przyjemnością
ogłaszam otwarcie wystawy.
Sophie, tak się cieszę, że panią widzę.
- Wróciły pani siły? - Tak, pani.
Nie potrzebuje więc pani opiekunki.
Pani.
Książę.
Zapewne bardzo chce pan zobaczyć parową młockarnię.
- Teraz lepiej. - Tak, pani.
Mamo, spójrz.
Przepraszam.
Przepraszam, Wasza Miłość.
Spodoba się pani amerykańska wystawa.
Ostrożnie.
Mąż patrzy.
Może teraz się pani wymknie.
Wasza Wysokość,
to imponująca kolekcja i wszystko ukończono na czas.
- Gratuluję. - Dziękuję.
W dodatku dach się nie zapadł.
Przedstawiam moją córkę, Vicky.
Vicky, to król Prus oraz jego syn, następca tronu.
Wasza Wysokość.
Drogi Zygmuncie, oto moja siostrzenica,
Adelheid.
Rodzina i przyjaciele mówią mi Heidi.
Kuzynko Heidi, chciałbym ci pokazać pawilon mego kraju.
Jest tam bryłka węgla przypominająca jamnika.
Zygmunt i Adelheid chyba przypadli sobie do gustu.
Sprawna z ciebie swatka, Albercie.
STANY ZJEDNOCZONE
Myślałam, że cię więcej nie zobaczę.
Jutro z Liverpoolu wypływa łódź do Ameryki.
Spotkajmy się na Euston wieczorem i jedźmy razem pociągiem.
Ameryka.
Miejsce, gdzie nie trzeba być księżną ani lokajem.
To nie będzie życie, do jakiego przywykłaś,
ale będzie się opierać na miłości.
Wiesz, jak bardzo pragnę być z tobą,
ale jak mogę zostawić Williama?
Monmouth nigdy go nie puści.
William nie na długo pozostanie dzieckiem.
Dziękuję.
Zanim pan zacznie, wyjaśnię, że odchodzę z pałacu.
Tak naprawdę, Josephie...
chcę cię prosić o wybaczenie.
Źle cię oceniłem.
Kiedy się pojawiłeś w pałacu, uznałem, że nie masz skrupułów
i zrobiłbyś wszystko dla własnej korzyści.
Myliłem się.
Nie, panie Penge, miał pan rację.
Szukałem korzyści.
Ale zamiast tego znalazłem...
Osobę, której szczęście cenisz bardziej niż swoje własne.
Pamiętam, jak to jest
stracić głowę dla kobiety.
Obyś miał więcej szczęścia niż ja.
Lepiej znikaj, zanim książę cię zobaczy.
Jego Ekscelencja Alli Avani z Persji.
Teraz, gdy wróciła pani do zdrowia
Jego Ekscelencja Mamamt Ali z Turcji.
wierzę, że nie będzie nawrotu choroby.
Hrabia Orłow, przedstawiciel cara.
Bardzo chcę mieć panią po swojej stronie.
Właśnie. Czy poda mi pan nazwisko człowieka,
z którym spotykała się moja żona?
Przykro mi, nie mogę dłużej panu pomagać.
Ponad wszystko cenię sobie lojalność.
Sądzę zatem, że często doznaje pan zawodu.
Na lojalność trzeba sobie zasłużyć.
Nie można jej kupić.
Kuzynko Heidi, wszędzie cię szukałem.
Czy uczynisz mi ten honor i zostaniesz moją żoną?
Bertie, nie jestem dla ciebie za stara?
Nie. Mama mówi, że co dzień jestem doroślejszy.
Obawiam się, że moja mama już mi znalazła męża.
Chyba nie okropnego Zygmunta z głupim wąsem?
Polubiłam Zygmunta.
Nie.
Chce, żebym wyszła za Ludwika Napoleona.
Kochasz go?
Nie poznałam go, ale mama mówi, że łatwo pokochać cesarza.
Jakże wzruszająca scena.
Panie ministrze.
Premierze, wygląda pan jakby wygrał derby.
Czyżby przyjęto wobec mnie wotum nieufności?
- Pomówmy na stronie. - Nie ma potrzeby.
Rano złożę rezygnację.
- Przykro mi... - Niech pan nie udaje.
Cieszę się, że spędzę więcej czasu z piękną żoną.
Nóż wyposażony w 83 ostrza.
Chodźmy.
Proszę spojrzeć. Jest nawet kamerton.
Wasza Wysokość, ja...
Ma pan kłopot z odpowiednią nutą, lordzie Pam?
Russell pani powiedział?
Niemalże entuzjastycznie.
Powinienem był pani posłuchać. Ostrzegała mnie pani.
- To nie leży w pańskiej naturze. - Niestety nie.
Postąpił pan wbrew opinii publicznej.
Wiedziałem, że robię dobrze.
Wie pan, kogo mi przypomina?
Mojego męża.
Działał wbrew opinii publicznej,
bo wiedział, że rezultat będzie tego wart.
To wielkie osiągnięcie.
Szkoda, że nie powiem tego o mojej karierze.
Nie dobiegła końca, lordzie Pam.
Do widzenia, pani.
Godzinami będziemy czekać na powóz.
Czy możemy się przejść? Chciałbym wrócić do domu.
Chętnie się przejdę.
Wychodzi pan? Liczyłam na rozmowę.
Wasza Książęca Mość, lady Palmerston.
Miałam nadzieję, że przedstawi mnie pan ambasadorowi Francji.
Niestety to nie moje zadanie.
Nie jestem już ministrem spraw zagranicznych.
Odwołano pana?
Złożyłem rezygnację, ale efekt jest ten sam.
Szkoda.
Świetnie grał pan tę rolę.
Przynajmniej ma pan pocieszenie w żonie.
Ma żonę, która dopilnuje, by kiedyś został premierem.
Do widzenia, Wasza Książęca Mość.
Pomyślałam, że powinna pani mieć własny dom w mieście,
aby syn mógł mieszkać u pani.
Nie sądzi pani?
William jest taki niezależny. Uczy się w szkole.
Już mnie nie potrzebuje.
Każda kobieta marzy czasem o ucieczce,
ale jak daleko musiałaby pani odjechać,
aby zapomnieć o własnym dziecku?
Boże, chroń królową!
Boże, chroń papę!
Boże, chroń księcia Alberta!
A masz, Ludwiku Napoleonie!
Bertie, mam coś dla ciebie.
Nie chcę głupiej czekolady.
- Co się stało? - Mam złamane serce.
Rozumiem.
Poważna sprawa.
Ale myślę, że serce da się naprawić.
Mogę spróbować?
Widzisz, papo, zakochałem się w Heidi.
Byłaby dobrą królową.
Ale ona mówi, że ciocia Feo chce ją wydać za Ludwika Napoleona.
A ja tak bardzo ją kocham.
Obiecuję, że pokochasz kogoś innego.
Bez niej nie będę dobrym królem.
Najdroższy Bertie, wierz mi,
nie potrzebujesz Heidi,
aby być wspaniałym królem.
Chodź.
Czy poważnie mówiłaś o mnie jako o premierze?
Tak.
Dość już spraw zagranicznych.
Czy to znaczy, że zostaniesz ze mną w Londynie?
Jak inaczej pokierujesz krajem?
Pozwoli pani?
Co się stało?
Właśnie odkryłem, że twoja siostra
spiskowała z lordem Pilgersteinem,
żeby wydać córkę za Ludwika Napoleona.
- Nic z tego nie będzie. - Co?
- Palmerston złożył rezygnację. - Niemniej
ufałem jej,
zwierzałem się jej,
a ona cały czas mnie oszukiwała.
Miałaś rację co do niej.
Powinienem był cię posłuchać.
Nie odczuwam żadnej satysfakcji.
Wybaczysz mi, że nie całkiem ci wierzę?
Chciałam ci jeszcze raz pogratulować.
Musisz być bardzo dumny,
że twoja ciężka praca przyniosła tak wspaniałe rezultaty.
Dziękuję, Albercie, że przedstawiłeś Heidi Zygmuntowi.
Chyba go polubiła.
Jak sądzisz,
co powiedziałby lord Palmerston na ich małżeństwo?
Palmerston?
Nie obchodzi cię już jego zdanie, bo odszedł z rządu.
Zdradziłaś mnie, Feodoro.
Nie jestem do końca zła.
Mogłam pozwolić Heidi przyjąć oświadczyny twego syna.
Szkoda.
Byłaby dobrą królową Anglii,
tak jak i ja.
Jednak mam swoje standardy
i twój nieszczęsny syn
ich nie spełnia.
Wyjedziemy rano.
Feo, zaczekaj.
Bertie jest moim synem.
To jeszcze dziecko.
Mały chłopiec z uczuciami zbyt wielkimi dla małego ciałka.
Pamiętam, jak to jest.
Myślę, że ty również.
Nie musisz wyjeżdżać.
Wiem, że chciałaś jak najlepiej dla Heidi.
Tak samo jak mama w dobrej wierze wydała ciebie za mąż.
Ja też byłam jej dzieckiem.
Nikt się dla mnie nie starał.
Chciałaś mnie za to ukarać?
Myślisz, że ja mam wszystko, a ty nie masz nic.
Ale jest coś, czego nie mam.
To siostra.
Mamo?
Śniło mi się, że się zgubiłem i nie mogłem cię znaleźć.
Zamierzasz tu stać co noc?
Chcę zapamiętać, że coś zrobiłem dobrze.
Tak wiele dokonałeś.
Myślisz, że coś zmieniłem?
Tak.
- Ten dzień zapadnie w pamięć. - Nie dałbym rady bez ciebie.
Nonsens.
Zrobiłam wszystko, co mogłam, aby cię powstrzymać.
Nie kiedy to się naprawdę liczyło.
Nie.
Nic ci nie jest?
To tylko zmęczenie.
Jak pięknie dziś wyglądasz.
Tutaj staliśmy, kiedy...
Oświadczyłam się.
- Byłaś taka zdenerwowana. - Tak.
To była najważniejsza decyzja w moim życiu.
Tylko czy słuszna?
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Karolina Kremplewska